Kim są DDA?

DDA – dorosłe dzieci alkoholików – to powszechnie przyjęty sposób określania syndromu cech funkcjonowania psycho-społecznego, właściwego dla osób wzrastających w rodzinie dysfunkcjonalnej (alkoholowej). Syndrom DDA to zespół cech adaptacyjnych nabytych w trakcie wadliwej socjalizacji. Socjalizacja tych osób została zakłócona przez destruktywne funkcjonowanie dorosłych odpowiedzialnych za ich wychowanie. Głównym źródłem emocjonalnej krzywdy osób wzrastających w rodzinie alkoholowej są relacje z rodzicami, którzy winą i odpowiedzialnością za swoje życie i zdrowie obarczają właśnie dzieci. Narażają je na samotność i życie w pustce emocjonalnej i społecznej, ponieważ w ich życiu najważniejsze miejsce zajmuje picie alkoholu bądź kontrolowanie spożywania go przez współmałżonka/partnera. Odrzucają swe dzieci takimi jakie one są, a wymagają, by były dla swych rodziców wybawieniem, usprawiedliwieniem i pomocą w codziennym życiu. Nie dbając o ich rozwój psycho-społeczny, wystawiają od najmłodszych lat na trud rozwiązywania swych dorosłych problemów małżeńskich, rodzinnych i zawodowych. Konsekwencją dzieciństwa i dorastania w permanentnym stresie i osamotnieniu emocjonalnym jest uformowanie mechanizmów ochronnych – strategii przetrwania, które nazywamy zespołem cech czyli syndromem DDA.

Lista cech Syndromu DDA:

  • Zgaduje czy jest normalny, bo nie wie.
  • Trudno mu przeprowadzić zmiany do końca.
  • Kłamie gdy równie dobrze mógłby powiedzieć prawdę.
  • Ocenia siebie bezlitośnie.
  • Traktuje siebie strasznie poważnie.
  • Trudno mu nawiązywać intymne stosunki z kimkolwiek.
  • Przesadnie reaguje na zmiany, nad którymi nie ma kontroli.
  • Czuje się inny niż wszyscy.
  • Ustawicznie potrzebuje uznania i afirmacji.
  • Albo jest nadmiernie odpowiedzialny, albo nadmiernie nieodpowiedzialny.
  • Jest lojalny do ostateczności, nawet w obliczu dowodów, że lojalność jest nieuzasadniona.
  • Domaga się natychmiastowego zaspakajania zachcianek.
  • Automatycznie poddaje się sytuacji zamiast rozważyć alternatywne rozwiązania lub inne możliwe wyjścia.
  • Szuka napięć i kryzysów, a potem skarży się na nie.
  • Unika konfliktów bądź je zaostrza, rzadko je rozwiązuje.
  • Boi się odrzucenia i porzucenia, a sam odrzuca innych.
  • Boi się niepowodzeń, ale sabotuje własne sukcesy.
  • Boi się krytycyzmu i osądzania, ale sam krytykuje i osądza.
  • Źle organizuje czas i nie ustala priorytetów, co powoduje, że wciąż ma zaległości.
  • Trudno mu bawić się i przeżywać radość.